الست

bazmeallast — Thu, 17 Dec 2009 17:22:18 GMT

بنــــــــــــــــام خــــداونــــدی که مهربانتــــرین است به بنـــدگانش

و به نام او که رحیـــم است به مومنان

به نام او که آمـــــــــرزنده ی گناهان است

خداونـــــــــدا به ما معـــــــــرفتی عطا کن که با آن معرفت به تو برسم

خداونـــــــدا دیدگانمان را به حقیقت روشن نما و قلبمان را جایگاه دارالطاف و انوارت قرار بده.

خداونـــــــدا ما را و زندگیمان را جلوه ای از هدایت به صراط مستقیم

و آمیخته از گوهر ناب محبت به اهل بیت عصمت و طهارت بگردان.

آمین یا رب العالمین

محـــــــــــــــــــرم آمـــــــــــــــــــــد.....

bazmeallast — Thu, 17 Dec 2009 17:18:18 GMT

زین آتشی که در دل و اشکی به دیده است پیداست که ماه محرم رسیده است

خونین افق شده چون دل خون فشان من ز اندوه چاک گشته گریبان سپیده است

احرام عشق بسته به میقات کربلا آن سروری که فاطمه را نور دیده است

او در طواف آمده در وعده گاه عشق آن کعبه ی حقیقت دل برگزیده است

بودش صفا ومروه چو میدان و خیمه گاه اینگونه سعی دیده ی گردون ندیده است

تا در منای دوست به قربانی آورد آزاده ای چو اکبر خود پروریده است

آموخت درس عشق و فداکاری و خلوص بر جان هزار تیر بلا را خریده است

سر بر سنان تلاوت قرآن کند ولیک تن کربلا به بستر خون آرمیده است

یعنی شهید عشق بود زنده جاودان گیرم که سر ز پیکر پاکش بریده است

در زنگار دفتر تاریخ نام او بر اوج قله های شرف پر کشیده است

در راه حق ز جان و سر توان گذشت گر کس ز جام عشق و لایش چشیده است

مشحون شده است دامنم ار از عقیق سرخ اشکی است کز غمش ز دو چشمم چکیده است

محرم نخستین ماه از ماههای دوازده گانه و یکی از ماه‌های حرام است که در دوران جاهلیت و نیز در اسلام، جنگ در آن تحریم شده بود.
شب و روز اول محرم به عنوان اول سال قمری دارای نماز و آداب خاصی است که در کتاب شریف مفاتیح الجنان بیان شده است که در این پست سعی کردم به تقویم و اعمال ایام این ماه اشاره ای داشته باشم.

...آمدنم بهر چه بود2....

bazmeallast — Thu, 17 Dec 2009 17:01:18 GMT

روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

«در بند آن‌ باش‌ كه‌ من‌ كيم‌ و چه‌ جوهرم‌؟ و به‌ چه‌ آمدم‌ و به‌ كجا مي‌روم‌؟ و اصل‌ من‌ از كجاست‌؟ و اين‌ ساعت‌ در چه‌ام‌؟ و روي‌ به‌چه‌ دارم‌؟»

پيامبر و امام‌، هدف‌ خلقت‌

در احاديث‌ اسلامي‌ چنين‌ آمده‌ است‌ كه‌ حضرت‌ رسول(ص) هدف‌ ازخلقت‌ جهان‌ بوده‌اند و خداوند به‌ خاطر ايشان‌ جهان‌ هستي‌ را آفريده‌ است‌.

لَوْلا'ك‌َ لَما' خَلَقْت‌ُ اْلاَفْلاك‌َ

«اگر تو نبودي‌ افلاك‌ را نمي‌آفريدم‌.»

با محمد بود عشق‌ پاك‌ جفت‌ بهر عشق‌ او را خدا لولاك‌ گفت‌

لَو لاک مُحمَّدٌ ما' خَلَقْت‌ُ الدُّنيا' وَالا'خِرَة‌َ وَلاَ السَّمو'ات‌ِ وَاْلارْض‌َوَلاَالَعَرْش‌َ وَلاَ الكُرسِي‌َّ وَ لاَ اللُوْح‌َ وَلاَ الَْقلَم‌َ وَلاَالجنَّة‌َ وَلاَالنّارَ وَلَوْلا' مُحَمَّدٌ ما'خَلَقْتُك‌َ يا' آدَم‌ُ

اگر محمد نبود نه‌ دنيا را خلق‌ مي‌كردم‌ و نه‌ آخرت‌ را،همچنين‌ نه‌ آسمان‌ و نه‌ زمين‌ و نه‌ عرش‌ و نه‌ كرسي‌ و نه‌ لوح‌ وقلم‌ ونه‌ دوزخ‌ را خلق‌ مي‌كردم‌. و اگر محمدنبود اي‌ آدم‌، تو راخلق‌ نمي‌كردم‌.

خَلَقْتُك‌َ لاِجلْي‌ وَخَلَقْت‌ُ الاَشيْا'ءَ لِاِجْلَك‌ِ

تو را براي‌ خودم‌ آفريدم‌ و اشياء را براي‌ تو

شيخ‌ صدوِق نيز از حضرت‌ رسول‌ (ص) روايت‌كرد كه‌ به حضرت ‌ علي‌(ع)چنين‌ فرموده‌است‌:

يا' عَلي‌ لَو لا'نَحْن‌ُ ما' خَلَق‌َ اللّه‌ُ آدَم‌َ و الحّوا وَلاَ الْجَنَّة‌َ وَ لاَالنّ'ارَ وَ السَّم'ا'ءَ وَالارْض‌َ

يا علي‌ اگر ما نبوديم‌، خدا نه‌ آدم‌ و حوا را خلق‌ مي‌كرد و نه‌ بهشت‌و جهنم‌ و نه‌ آسمان‌ و زمين‌ را.

از رهگذر خاك‌ سركوي‌ شمابودهر نافه‌ كه‌ بردست‌ نسيم‌ سحر افتاد

از آنجايي‌ كه‌ پيامبر و امام‌ كاملترين‌ افراد بشر هستند وغايت‌ خلقت‌ نيز تحقق‌ كاملترين‌ افراد است‌، پس‌ گويي‌ پيامبر و امام‌ غايت‌ وهدف‌ خلقت‌ مي‌باشند.

هدف‌ خلقت‌ = انسان‌ كامل‌

پيامبر و امام‌ = انسان‌ كامل‌

از معادلات‌ فوِق به‌ اين‌ نتيجه‌ مي‌رسيم‌ كه‌

هدف‌ خلقت‌ = پيامبر و امام‌

همچنين‌ طبق‌ آية‌ وَ ما'خَلَقْت‌ُ الْجِن‌َّ وَ الانْس‌ َ اِلا'ّلِيَعْبُدُون‌َ كه‌ هدف‌ از خلقت‌عبادت‌ ناميده‌ شده‌ است‌، مي‌توان‌ گفت‌ كه‌ چون‌ عاليترين‌ وكاملترين‌ مرتبه‌عبادت‌ از پيامبر و امام‌ صادر مي‌شود، در نتيجه‌ پيامبر و امام‌ هدف‌ خلقت‌ به‌شمار مي‌روند.

بنابر آية‌ اِنَّي‌ جا'عِل‌ٌ فِي‌الارْض‌ِ نيز مي‌توان‌ پيامبر و امام‌ را هدف‌ خلقت‌دانست‌. زيرا تنها پيامبر و امام‌ هستند كه‌ تمام‌ استعدادهاي‌ دروني‌ خود را به‌فعليت‌ رسانده‌ و متخلق‌ به‌ اخلاِالهي‌ شده‌اند و شايستة‌ عنوان‌ خليفة‌الله‌هستند.

ادامه....

.................................................................................................

منبع : کتاب فلسفه خلقت انسان نوشته ی آقای عبدالله نصری

تذکر: ادامه مطلب فقط ی توضیح مختصره واسه دوستان بزرگوارم.

... آمدنم بهر چه بود ؟

bazmeallast — Wed, 30 Sep 2009 16:20:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

روزها فکر من این است و همه شب سخنم که چرا غافل از احوال دل خویشتنم

از کجا آمده ام آمدنم بهر چه بود به کجا میروم آخر ننمایی وطنم

هدف آفرینش انسان از دیدگاه قرآن

در چند آيه‌ از آيات‌ قرآني‌ به‌ فلسفة‌ خلقت‌ اشاره‌ شده‌ است‌ كه‌ به‌بررسي‌ آنها مي‌پردازيم‌.

اِنّي‌ جا'عِل‌ٌ فِي‌ اْلاَرْض‌ِ خَليفَة‌ٌ

همانا من‌ در روي‌ زمين‌ جانشين‌ قرار خواهم‌ داد. (بقره‌ 30)

هُوَ الِّذي‌ جَعَلَكُم‌ خَلا'ئِف‌َ الاَرْض‌َ

اوست‌ خدايي‌ كه‌ شما را جانشينان‌ روي‌ زمين‌ قرار داد. (انعام‌ 165)

بنابر آيات‌ فوِق، كه‌ پيرامون‌ خلقت‌ انسان‌ نازل‌ شده‌، هدف‌ از آفرينش‌انسان‌ خلافت‌ و جانشيني‌ خداست‌.

منظور از جانشيني‌ خدا نيز اين‌ است‌ كه‌ خداوند پرتوي‌ از صفات‌ خود رادر درون‌ انسانها به‌ وديعه‌ نهاده‌ است‌ كه‌ اگر اين‌ استعدادها به‌ فعليت‌ برسند،انسان‌ به‌ والاترين‌ مراحل‌ كمال‌ دست‌ خواهد يافت‌. بنابراين‌، طبق‌ اين‌ آيات‌،هدف‌ از خلقت‌، انسان‌ كامل‌ است‌.

قُل‌ْ اِن‌َّ صَلا'تِي‌ وَ نُسُكي‌ وَ مَحْيا'ي‌' وَ مَما'تي‌ لِلّه‌ِ رَب‌َّ الْعا'لَمين‌َ

بگو، نماز و عبادات‌، زندگي‌ و مرگ‌ من‌،همه‌ از آن‌ پروردگارجهانيان‌ است‌. (انعام‌ 162)

بنابر آية‌ فوِق ، زندگي‌ و عبادت‌ و حتي‌ مرگ‌ يك‌ انسان‌ از آن‌ خداست‌.بنابراين‌ انسان‌ بايد در تمام‌ حال‌ بندگي‌ خدا را كند.

وَ ما' خَلَقْت‌ُ الجِن‌َّ وَ الاِْنس‌َ اِلاّ'لِيَعْبُدوُن‌َ

و من‌ جن‌ وانس‌ را نيافريدم‌ مگر آنكه‌ مرا عبادت‌ كنند.(ذاريات‌56)

بنابر آية‌ فوِق، هدف‌ خلقت‌ انسان‌ عبادت‌ و بندگي‌ خداست‌. يعني‌ انسان‌بايد تن‌ به‌ بندگي‌ خدا و عبوديت‌ وي‌ داده‌ و جز در برابر او در برابر هيچ‌ كس‌سر فرود نياورد.

بامطالعه‌، آيه‌ 56 ذریات چند نكته‌ قابل‌ ذكر است‌:

1. در اين‌ آيه‌ جمله‌ اِلاّ لِيَعْبُدوُن‌ دلالت‌ بر آن‌ دارد كه‌ « خلق‌ عابد خداباشند، نه‌ اينكه‌ او معبود خلق‌ باشد» چرا كه‌ مي‌گويد تا مرا بپرستند نه‌ آنكه‌من‌ پرستش‌ شوم‌.

2. عبادت‌ هدف‌ خلقت‌ جن‌ و انس‌ در نظر گرفته‌ شده‌ است‌. نه‌ آنكه‌تنها هدف‌ انسان‌ باشد و اينكه‌ در آيه‌ در ابتدا جن‌ را مطرح‌ كرده‌ به‌ اين‌ جهت‌است‌ كه‌ خلقت‌ جن‌ قبل‌ از خلقت‌ انسان‌ بوده‌ است‌. در سوره‌ حجر آيه‌ 27در اين‌ باره‌ چنين‌ مي‌گويد: وَالْجا'ن‌َّ خَلَق'نا'ه‌ُ مِن‌ْ قَبل‌ُ مِن‌ْ نا'رِ السَّموُم‌ِ جن‌ را قبل‌ از اين‌از نار سموم‌ و زهرآگين‌ آفريديم‌.

3. منظور از عبادت‌ نيز عبادت‌ تكويني‌ نيست‌، چرا كه‌ همة‌ موجودات‌جهان‌ آفرينش‌ به‌ زبان‌ تكوين‌ عبادت‌ او را مي‌كنند. سَبَّح‌َ لِلّ'ه‌ِ ما' فِي‌ السَّمو'ات‌ِ وَ ما'فِي‌ الاَرْض‌ِ و اگر منظور قرآن‌ عبادت‌ تكويني‌ بود، ديگر نمي‌بايست‌ فقط‌ ازجن‌ وانس‌ نام‌ ببرد.

اِنّا' لِلّ'ه‌ِ وَ اِنّا اِلَيْه‌ِ را'جِعُون‌َ

ما از خداييم‌ وبازگشت‌ ما به‌ سوي‌ اوست‌. (بقره‌ 156)

آية‌ مزبور هم‌ مبدأ انسان‌ را خدا مي‌داند و هم‌ مقصد وي‌ را، چه‌ آنكه‌آغازش‌ از خداست‌ و پايان‌ و سرانجامش‌ نيز به‌ سوي‌ اوست‌. آيه‌ مي‌گويد انسان‌ سير به‌ سوي‌ او دارد. يعني‌سير به‌ سوي‌ كمال‌ بي‌نهايت‌.

وَلِلّ'ه‌ِ مُلْك‌ُ السَّماوات‌ِ وَ الاَرض‌َ وَ ما' بَيْنَهُما' وَ اِلَيْه‌ِ اِلْمَصيرُ

ملك‌ آسمانها و زمين‌ و آنچه‌ كه‌ در آن‌ است‌ از خداست‌ و همه‌ به‌سوي‌ او در حركت‌ هستند. (مائده‌ 18)

وَ اِلَي‌ اللّه‌ِ الْمَصيرُ

و بازگشت‌ به‌ سوي‌ خداست‌. (نور 42 و فاطر 18)

وَاِلَي‌ الِلّه‌ تُرْجَع‌ُ اْلاُمُور

امور به‌ سوي‌ خدا باز مي‌گردند. (فاطر 4، حديد 5)

وَاِلَي‌ اللّه‌ِ تَصيرُ اْلاُمور

همه‌ كارها و امور به‌ سوي‌ او در حركت‌ هستند. (شوري‌ 53)

ثُم‌ اِلي‌' رَبَّكُم‌ْ تُرْجَعُون‌َ

پس‌ به‌ سوي‌ پروردگارتان‌ بازگشت‌ خواهيد كرد. (سجده‌ 11،جاثيه‌15)

اِلي‌َ اللّه‌ِ مَرْجَعُكُم‌ْ

بازگشت‌ همة‌ شما به‌ سوي‌ خداست‌. (مائده‌ 48 ، هود4)

يا' اَيُّهَا الاِنْسا'ن‌ُ اِنِّك‌َ كا'دِح‌ٌ اِلي‌' رَبَّك‌َ كَدْحاً فَمُلا'قيه‌ِ

اي‌ انسان‌، همانا تو با تلاشها و شدنها، رهسپار پيشگاه‌ پروردگارت‌هستي‌ و به‌ ديدار او نايل‌ خواهي‌ شد.(انشقاِ 6)

بنابر آيات‌ فوِق، انسان‌ در حال‌ تحول‌ و شدن‌ به‌ سوي‌ خداست‌. فرامين‌ ودستورهاي‌ قرآن‌ نيز همگي‌ وسيله‌اي‌ براي‌ رسيدن‌ به‌ اين‌ هدف‌ هستند. يعني‌سير به‌ سوي‌ خدا و رنگ‌ خدايي‌ پذيرفتن‌ و از صفات‌ الهي‌ بهره‌ گرفتن‌.

دراينجا يك‌ سؤال‌ مطرح‌ است‌ و آن‌ اينكه‌ سير به‌ سوي‌ خدا و نزديكي‌ با او چه‌معنا و مفهومي‌ دارد؟

مگر مي‌شود كه‌ بشر خاكي‌ و محدود، به‌ خدايي‌ كه‌ مجرد ومطلق‌الوجود است‌ نزديك‌ شود؟ در پاسخ‌ بايد گفت‌ از آنجايي‌ كه‌ حقيقت‌وجود مساوي‌ است‌ با كمال‌ و خدا نيز وجود صرف‌ و كمال‌ مطلق‌ است‌، هرموجودي‌ كه‌ از مراتب‌ وجودي‌ بيشتري‌ برخوردار باشد، به‌ خداوند نزديكترخواهد بود. بنابراين‌، انسان‌ مي‌تواند به‌ وسيله‌ ايمان‌ و خودآگاهي‌ خود را ازوجودي‌ كاملتر بهره‌ور ساخته‌ وبه‌ نسبت‌ برخورداريش‌ از وجود، به‌ خدانزديكتر شود.

خلاصه‌ آنكه‌ سير به‌ سوي‌ خدا، يعني‌ اينكه‌ انسان‌ مراتب‌ وجودي‌ را طي‌كرده‌ و با شدنهاي‌ خويش‌، خود را به‌ سوي‌ هستي‌ مطلق‌ كشاند.

منظور از عبادت‌ و بندگي‌ نيز، كه‌ هدف‌ خلقت‌ است‌، چيزي‌ جز اين‌نيست‌ كه‌ انسان‌ به‌ تصفيه‌ و تزكيه‌ درون‌ پرداخته‌ و با انتخابها و گزينشهاي‌خويش‌، مراحل‌ كمال‌ را طي‌ كرده‌ و به‌ سوي‌ كمال‌ مطلق‌ گام‌ بردارد.

هر انساني‌ كه‌ استعدادهاي‌ وجودي‌ خود را در جهت‌ وصول‌ به‌ خدا به‌فعليت‌ برساند، به‌ قرب‌الهي‌ نايل‌ آمده‌است‌. و اين‌ قرب‌ نيز مراتبي‌ دارد وهركس‌ كه‌ در سير به‌ سوي‌ خدا مسير بيشتري‌ را طي‌ كند، قرب‌ بيشتري‌ نسبت‌به‌ خدا به‌ دست‌ مي‌آورد.

موجودي‌ كه‌ بر روي‌ منحني‌ تكامل‌ قرار گرفته‌ و به‌ سوي‌ خداي‌ بينهايت‌در سير صعودي‌ است‌، هر گام‌ مثبتي‌ كه‌ در جهت‌ او بردارد، يك‌ قدم‌ به‌ اونزديكتر مي‌شود.

وَلَوْ شا'ءَ ربُّك‌ لَجَعَل‌َ النّاس‌َ اُمَّة‌ٌ وا'حِدَة‌ٌ وَلاَيَزالُون‌َ مَخْتَلِفين‌َ اِلاّ مَن‌ْ رَحِم‌َ رَ بُّك‌َوَلِذلِك‌َ خَلَقَهُم‌ْ

و اگر پروردگار تو مي‌خواست‌ مردم‌ را يك‌ امت‌ مي‌كرد، پيوسته‌مختلف‌ خواهند بود مگر كساني‌ كه‌ پروردگار تو، به‌ آنها رحمت‌ كندو (انسانها) براي‌ رحمت‌ آفريده‌ شده‌اند. (هود 119 و 118)

آيه‌ فوِق هدف‌ از آفرينش‌ را رحمت‌ مي‌داند، يعني‌ انسانها براي‌ رحمت‌آفريده‌ شده‌اند.

اِلاّ مَن‌ْ رَحِم‌َ رَبُّك‌َ وَ لِذ'لِك‌َ خَلَقَهُم‌ْ

در اينجا اين‌ سوال‌ مطرح‌ است‌ كه‌ مراد از رحمت‌ در آيه‌ فوِق چيست‌؟ به‌عبارت‌ ديگر منظور از اينكه‌ انسانها براي‌ رحمت‌ آفريده‌ شده‌اند چيست‌؟

پاسخ‌ اين‌ است‌ كه‌ منظور از رحمت‌ همان‌ هدايت‌ الهي‌ است‌ كه‌ شامل‌حال‌ انسانها مي‌شود تا به‌ سعادت‌ حقيقي‌ نايل‌ آيند. به‌ بيان‌ ديگر رحمت‌عبارت‌ است‌ از هدايت‌ تكويني‌ و تشريعي‌ كه‌ موجب‌ رشد و كمال‌ انسانهامي‌شود.

با اين‌ بيان‌، ميان‌ آيه‌ فوِق و آيه‌ وَ ما' خَلَقْت‌ُالْجِن‌َّ وَ الاِنْس‌َ اِلاّ' لِيَعْبُدُون‌َ هيچ‌گونه‌مغايرتي‌ نيست‌، چرا كه‌ به‌ وسيله‌ عبوديت‌ و رحمت‌ مي‌توان‌ همة‌ استعدادهاي‌وجودي‌ خود را تعالي‌ بخشيده‌ و به‌ كمال‌ نهايي‌ وجود خود دست‌ يافت‌.

هُوَ الَّذي‌ خَلَق‌َ السَّماوات‌ِ وَالاَرْض‌َ في‌ سِتَّة‌ِ اَيّا'م‌ٍ وَكا'ن‌ عَرْشُه‌ُ عَلَي‌ اْلم'اءِلِيَبْلُوَكُم‌ْ اَيُّكُم‌ْ اَحْسَن‌ُ عَمَلاً

اوكسي‌است‌كه‌آسمانها وزمين‌ رادرشش‌روزآفريد وعرش‌او بر روي‌آب‌ بود تا شما را بيازمايد كه‌ كدامتان‌ نيكوكار هستيد؟ (هود 7)

اَنّا' جَعَلْنا' ما' عَلَي‌ الاَرْض‌ِ زينَة‌ٌ لَها' لِنَبْلُوَ هُم‌ْ اَيُّهُم‌ْ اَحْسْن‌ُ عَمَلاً

ما آنچه‌ را كه‌ بر روي‌ زمين‌ است‌ زينت‌ آن‌ قرار داديم‌ تا آنها رابيازماييم‌ كه‌ كداميك‌ نيكوكارترند. (كهف‌ 7)

اَلَّذي‌ خَلَق‌َ الْمَوْت‌َ وَ الْحَيو'ة‌َ لِيَبْلُوَكُم‌ْ اَيُّكُم‌ْ اَحْسَن‌ُ عَمَلاً وَ هُوَ الْعَزيزُ الْغَفُورُ

او كسي‌ است‌ كه‌ مرگ‌ و حيات‌ را آفريد تا شما را بيازمايد كه‌كدامتان‌ داراي‌ عمل‌بهترهستيد واو عزيزي‌آمرزنده‌است‌. (ملك‌ 2)

بنابر آيات‌ فوِق، هدف‌ از آفرينش‌ وجود انسانهاي‌ نيكوكار بوده‌ است‌.خدا انسانها را آفريده‌ است‌ تا مشخص‌ شود كه‌ چه‌ كسي‌ خوب‌ است‌ و چه‌كسي‌ بد؟ چه‌ كسي‌ داراي‌ اعمال‌ صالح‌ است‌ و چه‌ كسي‌ داراي‌ اعمال‌ زشت‌ وناصالح‌.

طبق‌ اين‌ آيات‌، هر انساني‌ كه‌ از عمل‌ نيكوتري‌ برخوردار باشد، خود رابه‌ هدف‌ آفرينش‌ نزديكتر ساخته‌ است‌. در واقع‌، اين‌ آيات‌ هدف‌ خلقت‌ را نيل‌ انسانها به‌ كمال‌ وجوديشان‌ دانسته‌ است‌.

ادامه.....

ای مهربان خدای...

bazmeallast — Fri, 04 Sep 2009 15:46:18 GMT

بسم الله الرحمن الرحیم

با یاری خداوند، با نام و یاد او ، با نیتی الهی شروع میکنیم ....

ای مهربان خدای

گم گشته ام تو بودی و کردم چودیده باز

دیدم به آسمانو زمین و بام و در

تابنده نور توست

هرجا ظهور توست

دیدم به هیچ نقطه ای تهی نیست جای تو

خوش میدرخشد از همه سو جلوه های تو

ای مبدا وجود!

از کثرت ظهور ،نهان شد که کیستی

از هرچه ظاهر است،تویی آشکارتر...مستور نیستی

نزدیکتر زمن به منی، دور نیستی

تو آشکاره ای ... من زین میان گمم

کور ار نبیند، این گنه آفتاب نیست

نقص از من است ، ورنه رخت را حجاب نیست.

ای مهربان خدای!

در قلب من تبی است گدازان و دردنالک

احساس میکنم که به کانون جان من

سوزنده آتشی است که سر میکشد به اوج

احساس میکنم عطشی مستو بیقرار

اندر فضای هستی من میدود چو موج

این سوز عشق توست ،

در من ، چو جان ، نهان

احساس میکنم

درمان نسازد این تب من جز دوای تو

زائل نسازد این عطش ، الا لقای تو

ای مهربان خدای !

احساس میکنم خلائی در وجود خویش

کان را نمیبرد زمیان ، جز پرستشت

ای نازنین خدای

احساس میکنم که بود در سرشت من

سوزنده ، یک نیاز

داغ نیاز را نزداید ز سینه ام

جز لذت پرستش و جز نشئه ی وصال

مخموری مرا جز این می ، علاج نیست

مطلب عیان بود ، به بیان احتیاج نیست

ای مهربان خدای !

تو ، راز جان و مایه ی سرمستی منی

تو هستی منی

در عمق فکر و پرده جانم تویی، تویی

آرام دل ، فروغ روانم تویی ، تویی

هر جا نگاه میدود ، آنجا نشان توست

روشنگر وجود ، رخ دلستان توست.

الّله اکبر......

بزرگتر از آنچه میگویند و میخوانند و میشناسند.

بزرگتر از فکر و خیال و اندیشه ی ما ، بزرگتر از آنکه با دیگران مقایسه شود.

الّله اکبر ... شعار تکبیرة الاحرام....

الله اکبر یعنی خدا از همه بزرگ ها هم بزرگتر است و از همه عظمت ها برتر.اوست سرچشمهی بزرگی و عظمت و قدرت....باتکیه بر او از هیچ قدرتی هراسی نیست ، با اتّکاء به او ، از هیچ منبعی هراسی نداریم.

الّله اکبر خط بطلانی است بر همه قدرتهای طاغوتی ، وسوسه هاس ابلیسی و جاذبه های مادی .

آنگونه که هواپیما هر چه بیشتر اوج بگیرد ، خانه ها کوچکتر دیده میشود ، هر که خداشناستر شود و عظمتها و نعمتها و قدرتهای الهی را بیشتر بشناسد ،

جز او در نظرش کوچک میشود و خدا بزرگتر از هر چیز، آری....الّله اکبر.

الله اکبر.....

میرفندرسکی ، یکی از دانشمندان بزرگ شیعه ، در ایام سیاحت ، به یکی از شهر های کفار رسید و با مردم آن سامان به گفت و گو نشست . روزی گروهی از آنان گفتند : یکی از دلایل حقانیت عقیده ما و بطلان عقیده شما این است که معبد های ما نزدیک به دو هزار سال است بنا شده اند و اثر خرابی در آنها دیده نمیشود ، و لی اکثر مساجد شما صد سال باقی نمیماند و خراب میشوند و چون حقیقت هر چیزی حافظ آن است ، پس دین ما بر حق است.

میرفندرسکی در جواب فرمود : سبب باقی ماندن معبد های شما و خرای شدن مسجد های ما این نیست ، بلکه راز آن این است که در مسجد های ما عبادت صحیح عمل میشود و عبادت پروردگار در آن به جا آورده و نام خداوند بزرگ در آن برده میشود ، لذا بنا، طاقت تحمل آن را ندارد و از این رو خراب میشود ، اما در معبد های شما عبادت صحیح انجام نمیشود بلکه گاهی اعمال فاسد در آن انجا به عمل می آید ، از این جهت سستی و خرابی در آن پیدا نمیشود . اگر عبادتهای ما در مساجد بجا می آوریم در معابد شما انجام شود و نام پروردگار در معبد های شما برده شود ،

تاب تحمل آن را نداشته و خراب خواهند شد.

آنان گفتند این کار آسانی است ، تو داخل معبد ما شو و در آنجا عبادت کن تا مسئله معلوم شود.

سید قبول فرمود و با تو کل به خداوند بزرگ و ضوگرفت و به اهل بین عصمت ، علیهم السلام ، توسل جست ، آنگاه به معبد بزرگ آنان که در نهایت استحکام بنا شده بود و قریب دوهزار سال از تاریخ بنای آن میگذشت وارد شد ، پس از ورود به معبد ، اذان و اقامه گفت ، آنگاه با نیت نماز به آواز بلند گفت الله اکبر و از معبد بیرون دوید ! ناگهان سقف معبد فرو ریخت و دیوارهای آن نیز خراب شد .

بر اثر وقوع این کرامت ، گروه بسیاری از کفار به دین اسلام مشرف شدند.

الله اکبر....

برخورد با یک شخصیت عظیم ، انسان را به تواضع وا میدارد ، دیدار با یک دانشمند بزرگ ، آدمی را به تکریم و احترام وا میدارد ، چونکه انسان در برابر عظمت و دانش آن شخصیت و این دانشمند ،خود را کوچک و کم سواد میبیند. خداوند مبدا همه عظمتها و جلالهاست . پی بردن به این عظمت و بزرگی ، انسان ناتوان و حقیر را به کرنش و تعظیم وا میدارد.

عظمت پروردگار انسان را به تعظیم کرنش وا میدارد....

حمد و ستایش مخصوص خداوند بزرگیست که پرورش دهنده جهانیان و سرپرست نظام هستی و صاحب همه نعمتهای مادی و معنوی است......

رب آسمانها و زمین پروردگار همه موجودات.....

حمدو ستایش مخصوص خداوندیست که کوهها را لنگر زمین ساخته فاصله خورشید تا زمین را در حد متعادل قرار داد....

خدای بزرگی که به انسانها از دوران طفولیت راه زندگی و تامین نیازها را الهام کرده چشم و گوش و فکر و قدرت و غرائز عطا کرد و لطف پیدا و پنهانش را شامل حال انسان نمود...

(آقای قرائتی چه زیبا میفرمایند در بحث عبادت و نماز و رکوع... که رکوع خم شدن در برابر عظمت او اظهار بندگی و طاعت تا حدی خم میشویم که دستهایمان به زانو برسد.

گردن میکشیم یعنی آماده ایم که سر در راهت بدهیم. خم میشویم یعنی کبریایی تو ما را به تعظیم وا میدارد در برابر بزرگی و بیهمتایی تو ، الف قامتمان دال میشود و سرو قامتمان میشکند.)

خدا بزرگتر است.

بزرگتر از هرچه به وصف آید و در ذهن و زبان گنجد.

بزرگتر از آنچه میگویند و میخوانند و میشناسند.

بزرگتر از فکر و خیال و اندیشه ی ما ، بزرگتر از آنکه با دیگران مقایسه شود.

این پست مقدمه ای بود برای آغاز بحث ها و موضوعات بعدی که درالست مطرح میشه....

کلام آخر...

bazmeallast — Sun, 03 May 2009 00:13:18 GMT

تنها آیه ی نجات بخش من...

به شکل حزن انگیزی افسرده ام....باز سرگشته و پریشان به دنبال تو میگردم...

نشانه ها را...دیگران نشانه هایی داده اند....نشانه ها درست است...اما........

اما نمیدانم چشمهایم را کجا گذاشته ام....

تنها آیه نجات بخش من...

امشب چون همیشه تنهایی دل را توان تفسیر ندارم ...

دیگر رمقی برای نوشتن ندارم...

اما ....

چند کلام.........!!!!!!!!!!!

بنویسم...!؟

این رسم نگاه کردن نبود!!

بنویسم!؟

تنها ترینم ...

این رسم دلبری نبود(دل را...)....!؟

بنویسم!؟

ثانیه هایم تنها با یاد تو شکل میگیرند...دقایق و ساعاتم تنها با تو معنا دارند...اما...

**خو کرده ام با غم یاری که با خو گرفته گان غمش دمی خو نمیکند**

بنویسم..........!؟

ای دل زخوب رویان وفا مخواه...

بنویسم...

هرچه بنویسم تکراریست و بیانگر دلتنگی و حال خراب اکنونم نیست.

تنها آیه نجات بخش من...

.....

می بینی ؟

باز هم همان سه نقطه ی همیشگی...

...

**صدایی گم شده در غم صدایی بسته و مسدود شب و تندیس تنهایی نوای خسته بدرود**

دیرگاهیست که فریادهای خاموش دلم تنها در سایه ی مژگانم نمایان میشوند...باز اشک....

دل خسته ام اسیر سکوت سایه هاست...سردو خسته...خالی و خاموش...توان خیلی کارها را

ندارم...توان سخن!! گفتن حتی از بیان چند جمله کوتاه در رنجم...

**روی موج اشکهایم سوی دریا میروم من پر از تنهایی ام تنهای تنها میروم **

...پایان...

***********************

آخرین کلامم یه جورایی خودمونیتر....

دلم گرفته... مثل همیشه...

خیلی خسته ام ... خسته تر از همیشه...

بغض سنگینی گلومو گرفته...

هیچ وقت نتونستم این احساس رو در قالب کلمات بیان کنم......

بغض!!! همیشه موقع رفتن حجمش تو گلوم زیاد میشه و راه نفسمو میبنده و...

کاش این بغض شکسته میشد...کاش....

شاید این تلخترین خداحافظی زندگیم باشه...

هیچ وقت به این لحظه فکر نکرده بودم....

یاد روزای اول افتادم...

**به گیسوی تو خوردم دوش سوگند که من از پای تو سر بر نگیرم**

بد جور دلم گرفته اصلا فکر نمیکردم... انقدر زود پست آخر الست رو بنویسم...ولی ...

دلِ شکسته ام دیگر رمقی برای نوشتن ندارد ......

از همه عزیزانی که با وجود همه غیبتا و کوتاهیا باز این ساغرِ شکسته رو فراموش نکردن و با نظراتشون به من امید و انرژی دادن تشکر میکنم.

خیلی حرفا دارم با همشون ولی......

شاید الان فقط میتونم بگم:

دلتنگ شما خواهم بود

دلکندن سخته من عادت کردم که با شما باشم...خدا حافظی برام خیلی سخته....ولی...

کاش یه روز برسه که بتونم بیامو الستو باز به روز کنم...روزی که بتونم جای این نقطه چینا حرف دلمو بزنم...اون روزی که میتونستم راحتتر درد دل کنم و ....

کاش انقدر زود بغضم نمیشکستو میتونستم بیشتر بنویسم...

عزیزانم دوستون دارم...هیچوقت فراموشتون نمیکنم....عاجزانه التماس دعا دارم

الست تا اطلاع ثانوی تعطیل میباشد.

خداحافظ....

س ا غ ر

...

bazmeallast — Fri, 01 May 2009 09:20:18 GMT

در میـــــــکده بودم ولی بیرون شدم از غافـــلی

ای وای از این بی حاصلی عمر جوان گم کرده ام

پایـــــــــان رسد شام سیه آید حبیب منـــــــــــظرم

اما خــــــــــدا حالم ببین من یار را گم کر ده ام

من یار را گم کرده ام

ای وای از این غوغای دل وای ازایــــن غوغای دل

از دلــــبرم هستم خجل وقت سفر ماندم به گل

من کاروان گم کرده ام

نعمت فراوان دادیم منت به سر بنهادی ام

امـــــــا ببین نامردیم صاحب زمان گم کرده ام

اما ببین نامردیم

صاحب زمان گم کرده ام

من عبد کوی عشقم و من شاه را گم کرده ام

آقـــــــا تورا گم کرده ام

بنوشته ام نامه چنین با خون دل ای مه جبین

اما ببین بخت مرا نامه رسان گم کرده ام

شرمنده ام اما بگم

آقــــــــــــــــــــــــا تو را گم کر ده ام

...

bazmeallast — Sun, 19 Apr 2009 00:00:18 GMT

نظری کن که نباشد چون تو صاحب نظری

به مریضی که در او جز غم و آهی نبود

عاشقم عاشق دلسوخته از دوری یار

در کفم جز دل افسرده گواهی نبود

پ.ن جواز سوختن بر هر دلی صادر نمیگردد .....

فعلا فقط همین.....

بار امانت

bazmeallast — Fri, 20 Feb 2009 06:20:18 GMT

دوش دیدم که ملائک در میخانه زدند

گل آدم بسرشتدو به پیمانه زدند

ساکنان حرم ستر و عفاف ملکوت

با من راه نشین باده مستانهزدند

آسمان بار امانت نتوانست کشید

قرعه کار به من دیوانه زدند

جنگ هفتاد و دو ملت همه را عذر بنه

چون ندیدند حقیقت ره افسانه زدند

شکر ایزد که میان من و او صلح افتاد

صوفیان رقص کنان ساغر شکرانه زدند

آتش آن نیست که از شعله او خندد شمع

آتش آن است که در خرمن پروانه زدند

کس چو حافظ نگشاد از رخ اندیشه نقاب

تا سر زلف سخن را به قلم شانه زدند

تا ابد زنده یاد شهیدان....

bazmeallast — Sun, 08 Feb 2009 19:32:18 GMT

منکران گفتند با یک گل نمی‏گردد بهار

لیک ما دیدیم، یک گل صد بهار آورده بود

این روزها روزهای ماندگار و تکرار نشدنی در تاریخ ایران عزیز ماست...روزهایی که لحظه به لحظه آن یاد آور شجاعت و دلاوری مردان و زنانی از تبار عشق است وایثار.... عزیزانی که عاشقانه جان خود را در طبق اخلاص گذاشتند وبا رهبری امام خمینی(ره) به مبارزه با ظلم و استبداد بر خاستند و با جانفشانی های خود در دل بهمن بهار آفریدند...یاد و خاطره امام خمینی (ره)و شهدا گرامی....

تا ابد زنده یاد شهیدان